Vanderfeenopreis

Ontdek de wereld, plekje voor plekje...

Op stap met familie von Trapp

Superdag!. Dat is het woord wat vandaag het meest toepasselijk is. Hilde had een tocht uitgezocht op de Postalm hier vlakbij. Alleen de route naar de Postalm toe is al de moeite waard. Langs een lange woeste rivier vol watervallen, bochtjes en spelonken klommen we naar ongeveer 1100 meter hoogte.
IMG_1813
Daar aangekomen word je getrakteerd op een prachtig weids panorama. Voor je het weet waan je je in een film van Sisi of The sound of music. Uitgestrekte alpenweiden omgeven door prachtige bergkammen. We hebben uiteraard foto’s gemaakt, maar geloof ons dat dit de kick van het daar zijn niet eens een beetje kan benaderen.

IMG_1781

Hilde wilde erg graag een keertje met zijn vieren op de foto, dus dan vraag je het eerste stel wat voorbijkomt of ze een foto van je willen nemen. Ik had het moeten weten: een Duister en een Duitserin die naar mijn telefoon keken alsof ik ze als Scotty ging „upbeamen”. Na de toch erg makkelijke toelichting in het Duits dat ze alleen maar even op het witte icoontje hoefde te drukken, is ze er toch nog in geslaagd om een ogenschijnlijk eenvoudig iets te verknallen. Een mislukte foto is tot daar aan toe. Hilde haar droom om met zijn vieren op de foto te komen (waarbij ze er dan het liefst zelf ook nog een beetje leuk op staat) is helaas uiteengespat.
IMG_1780
Met wat digitale trucjes heb ik er nog iets van kunnen maken en heb ik de dikke duim van de niet eens zo dikke Duitser kunnen wegpoetsen. Het betreft hier dus een geretoucheerde foto. Nadat we Hilde getroost hebben, zijn we van start gegaan met de wandeling Rundweg 3. Het eerste stuk was makkelijk en in het open veld, waarna we het bos in verdwenen en langs een waterval omhoog moesten klauteren. Dat was best pittig. Levi was in de veronderstelling dat het vandaag vlak en weids zou zijn (misschien omdat ik dat gezegd had...), maar een paadje van nauwelijks 50 cm breed met links een vrije val van een metertje of 10 naar de waterval en met grote stenen en misvormde boomtakken als obstakels, is toch best een aardige opgave. Maar de mannen hebben zich er goed doorheen geslagen en we waren blij met goede schoenen en wandelstokken. Hoewel, Noah lijkt te denken dat wandelstokken bedoeld zijn om tegen van alles aan te slaan en zeker niet om het lopen iets makkelijker te maken.

Onderweg kwamen we zowaar een klein kapelletje tegen boven op de berg. Dit kapelletje biedt ruimte aan 6 gelovigen tegelijk...

IMG_1785 IMG_1779 IMG_1789

Aan het bos leek geen einde te komen, totdat we een bankje zagen staan waarna we nog een paar meter moesten klimmen om vervolgens op een breed grindpad te komen. We hadden met Noah en Levi afgesproken dat we een lekker groot glas drinken gingen nemen in de blokhut die na het bos op ons stond te wachten. Heerlijk is het gevoel dan ook wanneer je een bocht omloopt en daar de Thoralm ziet liggen.
IMG_1796
Een nostalgisch alm met een bejaard stel als gasheer en -vrouw. Alles wat we graag wilde hebben hadden ze niet, maar gelukkig hadden ze genoeg andere dingen. Aangezien het al rond 12.00 uur was en en Levi zich druk begon te maken over het op tijd innemen van zijn medicijnen, hebben we gelijk maar wat te eten besteld. Het plekkie, het uitzicht, het momentum, het was super. Een moment overladen van geluk, rust, verbazing, liefde en trots. Als dit mediteren zou zijn, dan zou ik dat wel een tijdje vol kunnen houden. Maar dan hoop ik wel dat ze dan Gulaschsuppe hebben, alhoewel de Nuddelsuppe ook erg lekker was...

IMG_1808
De weg terug (of verder eigenlijk) ging vooral door het open veld. Een stuk makkelijker te lopen en daardoor liepen we ook een stuk sneller. We hebben inmiddels een hoop reacties op onze wandelstokken gekregen. Schijnbaar is het uniek om zelf wandelstokken te maken, al is het wel aandoenlijk om een paar van die kleine mannekes met wandelstokken te zien lopen. Ter compensatie van een verloren gewaande gezinsfoto heeft Noah ons nog geportretteerd.
IMG_1810


Zojuist zijn we overgoten door een pittige regenbui, onweer en flink veel wind. Noah begon die avondmaaltijdbuien al te missen zei hij... Levi is uitgeteld en viel bij het theedrinken al bijna in slaap. Noah gaf toe ook wel een beetje moe te zijn van deze prachtige dag en terwijl ik dit verhaaltje tot een goed einde probeer te breien, vallen mijn ogen ook steeds weer iets verder dicht. Dat betekent maar een ding en dat is: tijd voor een Schnaps. Volgens Oostenrijkse traditie maken wij een fles Obst Schnaps meester door elke avond een klein glaasje van dit bocht te drinken. Niet lekker, maar wel leuk! Hmm, mijn ogen staan weer wagenwijd open en ik denk dat ik het verhaaltje voor morgen ook vast ga schrijven.