Vanderfeenopreis

Ontdek de wereld, plekje voor plekje...

Nieuwe ronde, nieuwe kansen...

Het is weer zover, zomervakantie 2014 is van start gegaan. Na alle voorbereidingen van Hilde stond de bestemming ingesteld op de Milstattersee in Oostenrijk. Ongeveer 1100 km verwijderd van de Tubadreef dus in twee etappes. Het verkeer onderweg op zaterdag was ’s morgens erg gunstig, ’s middags helaas wat drukker, maar uiteindelijk zijn we rond 16.45 uur op de tussenstop aangekomen. Caravan op zijn plek gezet en lekker even relaxen........, totdat we nieuwe overburen kregen. Een gezin helemaal vanuit Denemarken kwam met caravannetje (meestal hebben die Denen caravans waar je u tegen zegt). Alhoewel ik Denen altijd als bescheiden en rustig in mijn gedachte heb, was dit nu niet helemaal het geval. De vrouw (nog geen 50) hoestte en rochelde aan één stuk door en dat ging niet zachtjes. Zielig hè zo een vrouw die steeds aan het hoesten is....Nee hoor! Er was namelijk nog één ding wat ze vaker deed dan hoesten en rochelen en dat was een sigaret opsteken. Ieder zijn keuze toch, maar goed vanwege de warmte hadden wij (net als de rest van de camping) de ramen lekker open staan waardoor de caravan al vrij snel met het aroma van de vrouw haar sigaretten gevuld werd, afgelost met een prachtige hoestbui met diepgaande roggelgeluiden.

Uiteindelijk zijn we met zijn allen in slaap gevallen met de ramen open en met de gedachte dat we het bloedje heet zouden hebben vannacht, maar dat viel reuze mee. In de ochtend hadden we het zelfs koud. De ochtend was overigens al heel vroeg daar, aangezien we door de plaatselijke kerklokken abrupt uit onze slaap getrokken werden. Waarschijnlijk een dronken beiaardier die te diep in het glaasje gekeken had en de tijd op zijn horloge niet meer kon lezen, begon een oorverdovend klokkenspel ten gehore te brengen om 6.00 uur in de ochtend!!!! Of zou het een kerkelijk tropenrooster zijn geweest, hoe dan ook we draaiden ons weer om, om lekker nog een uurtje slaap te vatten. Maar plots klonk daar een stem, en nog één, weldra was het een luidruchtige gesprek tussen twee gezinnen die om vijf minuten na zes klaar stonden om te vertrekken. Ze vertelden elkaar nog even waar ze naar toegingen en hoe ze reden. Ze deden hun best om het verhaal van „de tegenstander” te overtreffen en dat ging gepaard met steeds verder opengeschroefde stemvolumes. Dat hebben ze toch een kleine 20 minuten volgehouden waarna wij, gerustgesteld door twee wegrijdende auto’s, het plan hadden gevat om nog effe 40 minuutjes van onze slaap te genieten. Helaas...... de overbuurvrouw was ook wakker geworden van al die herrie (wie niet), alwaar zij besloot om eens lekker een sigaretje op te steken onder luid protest van haar longen. Toen zijn we er maar uit gegaan.

De reis vandaag ging redelijk goed, slechts een klein oponthoud en net voor 14.00 uur rolden we de campingplaats op. Milstattersee, blijkt een gigantisch meer te zijn in een prachtige weelderige omgeving. Gezellige dorpjes, typisch Oostenrijks ingericht. Dat geldt niet helemaal voor de camping. Op de camping staand krijg je het idee dat je je aan de Cote d’Azur bevind op een camping aan zee. Op elkaar gepakte caravans en tenten, nauwelijks ruimte om je caravan op zijn plek te krijgen en van rechte plaatsen was al helemaal geen sprake.

Gelukkig had Hilde een XL-plek gereserveerd, dus wij hebben een zee aan ruimte. We hebben zeker nog ruimte voor 2 of 3 andere auto’s en zo zie je je andere mensen ook een beetje kijken. Dus ik begin me af te vragen, als we nou een dagtarief rekenen van € 7,50 per auto en er 3 toelaten op „ons” terrein, dan hebben we een mooi deel van de campingkosten alweer terugverdiend.

Het opzetten van de caravan ging overigens niet helemaal vlekkeloos en mijn rug heeft voor het eerst in zijn leven onder een luide kraak aangegeven dat datgene wat ik aan het doen was, niet heel erg gewaardeerd werd. Ik loop nu net als Rob :-) De jongens liggen in de tent. Vooral Levi had daar vreselijk veel zin in.

Vanavond hebben we bij een pizzzzzzeria gegeten. Maar daar is zzzzzoveel over te vertellen, dat doen we in de volgende editie wel. Tot slot in het kader van Levi’s logica: waarom noemen ze je sleutelbeen een been, terwijl het aan je arm vast zit?