Vanderfeenopreis

Ontdek de wereld, plekje voor plekje...

Stairway to heaven

Een klassieker, dat is Stairway to heaven van Led Zeppelin. En zoals dat gewoon is met klassiekers, moet je deze op een of andere manier tot je nemen, uitproberen, proeven of wat dan ook. Onze vakantie bevatte letterlijk en figuurlijk ook een Stairway to heaven, in Oostenrijk genaamd de Himmelport. Het betreft hier een niet al te hoge berg (kleine 1800 meter), maar wel een bijzondere berg vanwege zijn ligging en zijn vorm. De punt van de berg is een soort overhangende gigantische rots, waardoor je rondom vrij uitzicht hebt. Bovendien is deze berg (de Schafberg) een soort vaandeldrager van de Alpen. Wanneer je kijkt naar het zuiden dan zie je inmens veel en grote bergen. De ene lijkt nog groter en massiever dan de anderen. Naarmate je verder kijkt (als het weer het toelaat) zie je sneeuw, gletsjers, etc. Kijk je naar het noorden, dan zie je de aanloop naar de Alpen. Een van vlak naar heuvelachtig en bergachtig terrein. Nog steeds veel groter als de grootste heuvels en bergen in de Benelux, maar ten opzichte van de zuidkant bijna letterlijk een aanloop. Rondom bovendien prachtig zicht op de vele meren die er zijn in dit gebied. Veelal grote meren, met en diversiteit aan kleuren waar je stil van wordt.

Zoals het vaak gaat met klassiekers, daar wil iedereen iets van of mee. Dat betekent in dit geval dat er dus ook een goed lopende attractie van gemaakt is. Je kunt op twee manieren naar boven, lopend of met een tandradbaan die er al jaren rijdt. Lopen om 1200 meter hoogteverschil te overbruggen is gezien de leeftijd van de jongens nu nog geen optie, bovendien wanneer Noah de kans krijgt in een oude trein te stappen, moet je van goede huize komen om dan iets anders te gaan doen. Deze treindienst is „gewoon” een onderdeel van het openbaar vervoer. Er zijn verschillende treinen waarvan een aantal stoomloco’s en een aantal diesels. We hadden de vrijdagmiddag uitgekozen om de eenvoudige reden dat er dan een speciale aanbieding voor gezinnen is. De prijs van een retourtje met deze trein is ondanks de slechts 5,8 km metende lengte van de trip niet mals te noemen. Bijzonder genoeg was het vrijdag ook veruit de mooiste en helderste dag van de afgelopen 10 dagen, dus we hadden veel mazzel. De treinreis an sich was alles behalve aangenaam. De dampen van de loc in combinatie met het voortdurende geschud door het rollen over de tandraden met daarbij volgestouwde cabines alsof het een wagen vol varkens op weg naar de slacht betreft. Onderweg krijg je af een toe een glimp van het meer, maar dat maakt de reis zeker nog niet de moeite waard. Fotograverende Aziaten die werkelijk alles fotograferen staan continu voor je, hangen voor je, buigen zich over je, etc.

Maar dan kom je steeds dichter bij de top en begin je je te beseffen dat dit zeker de moeite waard gaat zijn. Op het laatst door een tunnel waardoor je oriëntatie even gevlogen is, maar dan rijdt je binnen op het station bijna boven aan de berg. Een drukte van belang omdat iedereen via het station een reservering voor de terugweg moet regelen. Terwijl alle mensen in de rij gedwongen worden vergaapt iedereen zich aan het uitzicht. Vanaf het station is het nog ongeveer 5 minuten lopen naar de top. vlak voor de top heb je de keuze om naar rechts of links te gaan. Rechts lonkt een hotel-alm. Een bijzonder hotel op het uiterste topje van deze berg. Links lonkt de Himmelport, een klein hutje waar je wat kunt eten of drinken. Aangezien veruit de meeste mensen richting het hotel lipeen kozen wij uiteraard voor de Himmelport. Tijdens het drinken blijf je je verbazen over het bijna overweldigende uitzicht. Parapenters prepareren zich om weer een sprong van hun leven te maken. Met ware doodsverachting trekken ze hun touwen strak en gaan. Mannen met stalen ballen zou ik zeggen. Ik weet niet hoe je dit noemt bij vrouwen, maar daar geldt hetzelfde.

IMG_1956
IMG_1964

Dan gaan we maar eens kijken naar de andere kant (de noordkant). Knikkende knieën omdat het enige wat je tegenhoudt tussen stevige aarde onder je voeten en honderden meters afgrond is een houten hek, waar mensen achteloos tegen aan staan te leunen alsof het een dranghek bij een willekeurig sportevenement is. Prachtig uitzicht en verrassend veel vlakker dan de andere kant. Deze kant geeft je ook een prachtig beeld van de uitstekende punt waarop het hotel is gebouwd.

IMG_1958
IMG_1963 IMG_1967 IMG_1970

IMG_1971 IMG_1966 IMG_1972

Een prachtige plek om te zijn, weliswaar niet het dak van de wereld, al waan je je dicht bij de hemel. Wat een mooie afsluiting van mooie, enerverende, pittige en gedenkwaardige uitstapjes deze zomervakantie. De fysieke vermoeidheid begint bij Levi een beetje toe te slaan, maar wat heeft dat ventje weer eens getoond wat een veerkracht hij heeft. Wanneer je me drie maanden geleden gevraagd zou hebben of we dit met Levi zouden kunnen doen dit jaar, dan had ik je gezegd dat hij dat niet zou redden. Maar hij is qua conditie de laatste tijd zo hard vooruit gegaan en dat heeft zich dubbel en dwars uitbetaald deze vakantie. Noah heeft eens te meer laten zien dat hij een stille genieter is. Niet uitbundig, vaak zelfs stil, maar dagen na een gebeurtenis komt de ene vraag na de andere, dan weer een verhaal, etc. Noah lijkt pas de laatste dagen zijn flow gevonden te hebben. Over de vraag op welke plek we het het meeste naar onze zin hebben gehad is iedereen even duidelijk, dat is hier aan de Wolfgangsee. Waarom? We voelen ons hier thuis... Ik wil wel verhuizen, maar er is er een die echt niet mee wil en dat is ...... Levi, want hij mist zijn vrienden!