Vanderfeenopreis

Ontdek de wereld, plekje voor plekje...

Het verdriet van onze lieve Heer

40 jaar, een magische leeftijd. Niet voor niets wordt gezegd dat het leven pas na je 40e begint. Mythologisch of niet, 40 jaar is een leeftijd waarop je echt wordt vrijgelaten. Dan heb je alles geleerd wat er toe doet om te kunnen leven. Waar ouders hun kinderen al eerder loslaten, doet onze lieve Heer dat misschien pas op je 40e. Ik zeg: misschien, want het is zeker niet gebaseerd op een bijbelse wetenschap, maar slechts een waarneming van mijzelf. Ik denk dat onze lieve Heer veel moeite had om Hilde los te laten als kind onder zijn vleugels.
IMG_1839
Zijn verdriet hebben wij de hele oudejaarsavond en nieuwjaarsnacht van Hilde mee mogen maken. Zelden zoveel water achter elkaar naar beneden zien en horen komen. Een aaneenschakeling van regen wat blijft vallen, harder en harder tot het moment dat je denkt dat harder niet meer kan, en de tikjes op het caravandak veranderen in tikken. Midden in de nacht wordt iedereen wakker en begint, onder de indruk van dit fenomeen, aan allerlei lijnen te sjorren, nieuwe lijnen aan te leggen, auto’s te verplaatsen, etc. De volgende morgen blijkt de omvang van het verdriet van onze lieve Heer. De Wolfgangsee, toch geen lullig meertje (lengte 13,2 km), is in een nacht met 12 cm gestegen. Moraal van dit verhaal, Hilde is 40 geworden en dat is niet onopgemerkt voorbij gegaan. Hiep hiep hoera!

En Hilde had speciale wensen voor haar verjaardag. Ze wilde graag naar Alpendorf, onze thuis-ski-adres om aldaar in de zomer te gaan wandelen en aansluitend in Flachau bij de Schnitzel Eck een schnitzel te eten zoals deze bedoeld zijn te smaken. Na vele dagen voorbereidingen, plannen en mentale kracht verzamelen, zijn we gisterochtend rond een uurtje of 10 vertrokken. Het is een goed uur rijden richting Alpendorf, waarbij de route door de bergen van dal naar dal prachtig is te noemen. Dat is weliswaar dezelfde route zoals we hier zijn gekomen, echter de heenreis regende het zo hard dat we er weinig van meegekregen hebben. We hebben uitzichten gezien, een aantal bergmeren, maar vooral een slingerende weg door de bergen die bij tijd en wijlen behoorlijk stijl omhoog en omlaag kronkelde.
IMG_1832
Vlak voordat we de A10 richting Villach opdraaide kwamen we door een klein nietszeggend dalletje, waar we toevalligerwijs en ontdekking hebben gedaan die ons leven aanzienlijk heeft beïnvloed. Tot de ontdekking van gisteren geloofde wij nog in het feit dat de wereld en de natuur zichzelf min of meer reguleren. Zo hebben wij geleerd dat wolken ontstaan door verdamping van vocht op de aarde, om vervolgens eens in de zoveel tijd leeg te lopen en daarmee de aarde te voorzien van water. Nu was het ons al opgevallen dat er hier zoveel water valt in Oostenrijk wanneer het regent. Op school en van onze ouders hebben wij altijd geleerd, dat dit komt doordat de wolken in de bergen blijven hangen, maar nu weten wij wel beter. Hier in Oostenrijk hebben ze een geheimzinnige wolkenmachine uitgevonden, waarmee ze zelf wolken kunnen maken. Daarmee creëren ze in de zomer veel regen wanneer het ze uitkomt en in de winter sneeuw. Bijgaande foto hebben we met gevaar voor eigen leven weten te maken zodat deze ontdekking niet in doofpot verdwijnt...

Gelukkig zijn we tijdens het fotograferen niet ontdekt en konden we verder rijden naar Alpendorf. Parkeren op ons vertrouwde plekje om vervolgens het grote plein voor de lift op te lopen en daar een groot kinderspeelparadijs te treffen waar normaal allemaal bussen staan.
IMG_1834
Op zich al een vreemde constatering, maar dat werd alleen nog maar versterkt doordat alles natuurlijk anders is dan in de winter. De Geisterberg is veranderd in een avonturenberg, met heel veel speelmogelijkheden, wandelmogelijkheden, een heus treintje en met wegen en paden. Met onze uitrusting aan zijn we eerst een stukje naar beneden gegaan. Daar is een ouderwetse blokhut met de naam ObergasAlm. Dit is een hutje waar je in skitijd eigenlijk niet kunt komen, maar in de zomer heel makkelijk. Een kleine bergboerderij waar we door Hilde zijn getrakteerd op koffie met gebak. De rust die er vanuit gaat in zo een hutje in de bergen is bijzonder te noemen. Daarna zijn we omhoog gelopen langs behoorlijk steile paden, door een stukje bos met Geisten (geesten), speeltoestellen, bankjes en prachtige uitzichten. Omgeven door Duitsers en Hollanders in zomers tenue met zo af en toe schoeisel die de term bordeelsluipers recht zouden doen.

IMG_1835 IMG_1849 IMG_1841

IMG_1882 IMG_1859 IMG_1830

Tegen het einde van de dag was het weer tijd om af te dalen en aangezien de laatste gondel naar beneden om 17.00 uur ging moesten we nog een beetje haast maken ook. Gelukkig gaat afdalen een heel stuk sneller dan stijgen en waren we ruim op tijd voor de gondel. Levi ging zich al zorgen maken dat de gondels op waren. Beneden aangekomen, hadden we beloofd, hebben ze nog een kwartiertje in het speelparadijs gespeeld, waarna we de reis binnendoor naar Flachau zijn begonnen.
IMG_1887
De Schnitzel Eck, waar ze de naam vandaan hebben, zeg het maar. Op een hoek staat het restaurant zeker niet, maar we komen er sinds 1998 graag, want ze maken overheerlijke schnitzels. Het formaat van een pizza met een paar patatjes erbij. Levi, aanvankelijk enigszins sceptisch, wil hier vaker gaan eten, want weinig patatjes, veel vlees en bovendien een zitbank waar hij op kon slapen nadat hij een schnitzel van jewelste en drie frietjes achterover had geslagen. Stuk voor stuk moe maar voldaan, zijn we weer richting de Wolfagangsee vertrokken. Nog voordat we Flachau uit waren, lag Levi al heerlijk te ronken en ruim een uurtje later waren we weer thuis. Tja, je wordt maar een keer 40 en dat hebben we zo met elkaar toch op een mooie en gedenkwaardige manier gevierd.


Terwijl ik dit verhaaltje afmaak, regent het weer pijpenstelen.
IMG_1889
Onze voortent met twee grijze vloermatten heeft inmiddels de beschikking over twee bruine vloermatten, maar dat mag de pret niet drukken. Wel ging het vannacht weer los qua weer waardoor de spanning voor Noah teveel is geworden. Hij wil niet meer in de tent slapen. Teveel regen, wind en onweer. Hij sliep heel slecht en is de laatste dagen ook wat humeurig, nu snapt hij zelf ook waarom. We hebben afgesproken dat hij de rest van de tijd lekker in de caravan mag slapen. Levi wilde in eerste instantie graag in de tent blijven slapen, maar heeft zich inmiddels solidair getoond met Noah. We hebben de opdracht gekregen de tent af te breken, maar dan is het misschien wel handig dat het weer een keertje droog wordt...