Vanderfeenopreis

Ontdek de wereld, plekje voor plekje...

Een nieuwe auto

Nee schrik maar niet, we hebben niet in een opwelling een nieuwe auto gekocht in Italië. Dat het niet heel lang meer gaat duren voordat we iets met de de auto moeten gaan doen is wel duidelijk, na al dat gepruttel tijdens de heenreis. Het is weliswaar minder zonder de caravan, maar ook dan produceert hij geluiden waarvan ik met zekerheid durf te zeggen dat wanneer ik dat aan een automaat-expert laat horen hij (of zij) mij mede gaat delen dat de automaat overleden is. Das’s niet fijn, maar het voordeel van de vakantie is dat je na kunt denken. Na de ontstress-periode komt de rustperiode en dan ben je weer in staat de problemen van de wereld in zijn perspectief te zien. Zo ook ondergetekende. En aangezien we tegenwoordig toch echte Hollanders beginnen te worden merken we ook steeds meer de behoefte ons aan te sluiten bij dat legioen Hollanders. Af van dat recalcitrante, eigenwijze en eigenzinnige gedoe. We zijn in staat geweest ons aan te passen, dat hebben we al laten zien. We gaan immers op vakantie met een caravan, hebben al 2 keer op zaterdag gereden, ook al getankt in Luxemburg, en om het rijtje af te maken hebben we dit keer 3 kilo aardappels van huis meegenomen. Weliswaar geen mud, maar het gaat om het idee. Wij denken dat we bijna getransformeerd zijn tot echte Hollanders, maar dat we nog één stap te zetten hebben. En juist die stap valt samen met de problemen met onze auto. Je kunt het toeval noemen, maar wij denken dat het zo bedoeld is, dat het voorbestemd is en dat wij door het nemen van deze stap een nieuwe fase van ons leven in gaan. Voor diegene die nog niet weten wat we bedoelen, onze nieuwe auto wordt een busje, niet zomaar een busje, maar een bestelbusje en dan kunnen we zo opgaan in onze omgeving. „We blend in” zeggen ze in het Engels. Nu kijkt iedereen ons nog meewarig aan omdat we zo een rare auto hebben. Iedereen hier is al getransformeerd en hebben het licht gezien. Zij rijden al in een busje. Wij zijn dus als het ware afvalligen, maar gelukkig tot inkeer gekomen. En oh wat voelt dat als een verlichting. Dan doet het best pijn wanneer je een berichtje krijgt van een niet nader te noemen persoon of we de caravans en busjes van de foto’s van gisteren kunnen verwijderen omdat ze het uitzicht verpesten :-)

Maar nu ff serieus, want we hebben natuurlijk ook vakantie gevierd vandaag.
IMG_0586
Na een zeer late avond gisteravond waren we vanmorgen vroeg weer op. Na het ontbijt en de koffie zijn we naar de markt in Borgo geweest. Een kwartier rijden van hier. Twee nationaliteiten die er rondlopen. Allereerst natuurlijk heel veel Italianen en verder Hollanders met een duidelijke meerderheid voor de Italianen. En vaak zie je op dit soort marktjes dat ze erg gericht zijn op toeristen, maar deze markt in het geheel niet. Noah mag van ons voor zijn verjaardag nog een voetbalshirt uitkiezen. Op veel marktjes bestaat de helft van de kraampjes uit voetbalshirtkraampjes, maar hier dus niet. Levi wil van zijn restant vakantiecentjes graag nog een horloge kopen. Veel marktjes hebben naast voetbalshirtkraampjes ook horlogekraampjes, maar deze dus niet. Moeten we maar ergens anders gaan zoeken.

Leuk is dat overigens wel. Ondanks dat het toeristisch seizoen in volle gang is toch in een dorp op kunnen gaan in de lokale bevolking. We hebben een heerlijk kopje cappuccino gedronken vanmorgen voor de mooie prijs van € 1,40 waar vind je dat nog...

Lopende over de markt werden we overstelpt met heerlijke geuren van Pollo al la Spido. Voor de kenners, dit zijn op zijn Italiaans gegrilde kippetjes. We hebben er een meegenomen voor op brood tijdens de lunch. Alleen de geur al deed me terugdenken aan eerdere episodes in Italië, heerlijk. Na de lunch hebben we een duik genomen omdat de temperatuur toch wel aan de hoge kant was, dus afkoelen was wel lekker. Voor het einde van de middag had ik het plan om de Panarotta met de fiets te gaan bestijgen. Wat ik gisteren heb vergeten te vermelden dat de Panarotta weliswaar 2002 meter hoog is, maar dat je er me de fiets (de racefiets tenminste) niet verder kunt komen dan 1789 meter. Echter met een gemiddeld stijgingspercentage van 8% en de start op ca. 340 meter hoogte toch zeker geen kleuterbergje. Ter vergelijking: de Alp d’Huez heeft een iets kortere klimafstand (13,2 km), met een stijgingspercentage van 7,9 % en „slechts” 1071 hoogteverschil te overbruggen.
IMG_0594
Panarotta vraagt je een hoogteverschil van maar liefst ruim 1440 meter te overbruggen over een afstand van 16,2 km. Afzien dus, zeker doordat het eerste stuk relatief eenvoudig gaat met lage stijgingspercentages. Maar ja dan weet je dat je dat dus in een later stadium moet terugbetalen als het gemiddelde op 8% moet uitkomen. Veel zweten, veel drinken, met het shirt open happend naar adem en onderweg kijkend naar prachtige vergezichten. Naarmate ik hoger kwam begon ik te twijfelen of ik wel genoeg dronk. Ik kreeg kippenvel en kippenvel tijdens het sporten is meestal één van de tekenen van uitdroging. Echter bleek de temperatuur ook hard te zakken, dus toen ik gewoon mijn shirt weer fatsoenlijk aangedaan had, ging het gelukkig beter. Beneden was het ruim 36 graden, boven aangekomen was de temperatuur gezakt tot 17 graden.
IMG_0597
Windjack aangetrokken, foto’s gemaakt, Hilde ge-SMSt dat ze eten klaar kon zetten en toen weer naar beneden. Voor mij ging een taxi met wandelaars naar beneden die ik met gemak bij kon houden. Ben na een paar km even gestopt om ze een eind vooruit te laten rijden zodat ik geen last van ze zou hebben. Juist doordat het een prachtige afdaling is, overzichtelijk, goed asfalt en op zijn Italiaans aangegeven waar de bochten zijn (in Italië betekent een bord met daarop de tekst Torante 100 m, dat er over 200 meter een bocht komt. Dat moet je ff weten). Maar goed, heerlijk afgedaald en een beetje van oude gevoel mbt afdalen teruggekregen. Halverwege kwam ik de taxi weer tegen en voor ik het wist was ik precies op tijd voor het avondeten weer op de camping. Hilde zat me verbaasd aan te kijken omdat ze nog geen half uur gelden een SMS had gekregen dat ik bovenaan de top stond. Vanaf onze plek kun je die top zien en dat lijkt een klere-eind weg, dus dan is een half uurtje heel kort. Voor alle moeders die dit lezen: ik heb echt wel voorzichtig gedaan hoor, maar naar beneden gaat nou eenmaal wat sneller als omhoog (bij mij tenminste wel). Morgen willen we de bergen weer in en dan wandelen en picknicken. Wordt vervolgd dus.