Vanderfeenopreis

Ontdek de wereld, plekje voor plekje...

Aug 2013

The end

Inmiddels zijn we weer thuis, maar zoals gebruikelijk nog een kort verhaaltje over de laatste dagen. De laatste dagen waren vooral heel erg warm. De beloofde 30 graden hebben we (behalve ’s nachts) nooit meer bereikt. De laatste dagen hebben Noah, Levi en hun matties de camping onveilig gemaakt tijdens de avond(t)uren. Net als in Oostenrijk duurde het ongeveer een week voordat ze helemaal los gingen met de campingvriendjes (en vriendinnetjes). Een prachtige combinatie van kinderen uit Harderwijk, Amsterdam, Doetichem en andere niet nader onderzochte steden. Pa mocht ’s avonds in het donker op zoek naar zijn kroost om ze toch voor elven op bed te hebben. Dat viel niet altijd mee....

Dinsdag zouden we nog naar Trento gaan, maar rondstappen in een stad bij deze temperaturen leek ons niet de meest verstandige en leuke bezigheid, dus Noah is met de animatie en zijn matties wezen kanoën. Levi is met ons mee geweest om twee slangetjes van de motor (retourslangetjes van de dieselverstuivers voor de kenners) te laten vervangen. Ze waren een beetje lek en daardoor werd de diesel bij een warme motor een een beetje in het rond gespoten. Niet veel, niet gevaarlijk, maar het zou erg gaan stinken en bovendien is het een beetje zonde om diesel in het rond te spuiten. Bij de lokale Peugeotdealer zijn we geslaagd waarna we nog een bakkie zijn wezen doen in Levico.

Op het terras in Levico werd Levi bijna ontvoerd door 2 oude Italiaanse dametjes. Ze vonden Levi zo lief, zo mooi en zaten steeds aan hem. Keurige gekapte en gestylde dametjes in katzwijm voor onze Levi...Dat vond Levi natuurlijk prachtig, maar niet heus.... Nog wat boodschapjes en vervolgens weer naar de camping. In de middag hebben we de watertemperatuur langdurig gemeten om er zeker van te zijn dat het water een verkoelende werking op ons lichaam had. Noah naar het Lido en Levi tussen de grote jongens op de steiger, salto’s makend alsof hij dat al jaren doet.

Woensdag hadden we nog een uitje in de planning. We wilden graag naar Vetriolo. Een plaatsje waar kurende oudjes op hoogte druk aan hun gezondheid werken (nou ja druk). Die oudjes zijn natuurlijk geen reden om daar te gaan kijken, maar Vetriolo is ook een afsprong-plaats van Parasailers en Deltavliegers. We hadden onze picknickmand weer gevuld, in Levico nog een litertje verse melk getapt en vervolgens naar boven afgereisd. We hadden mazzel want er kwamen net een Parasailer en een Deltavlieger aan die hun spullen gingen opbouwen / klaarleggen.

Onder het genot van een lunch hebben we toegekeken hoe de mannen zich klaarmaakten om zonder angst (zo leek het tenminste) de berg af te rennen om vervolgens al vliegend de weg te vervolgen.
IMG_0751
De dame die er bij was zou de mannen beneden weer ophalen. Op mijn vraag hoe lang ze in de lucht konden blijven, kreeg ik als antwoord dat dat vandaag niet zo heel lang zou zijn (waarschijnlijk maar een half uurtje), maar als de thermiek goed is, kunnen ze 3 tot 4 uur in de lucht blijven. De beste thermiek is bij een blauwe lucht met grote witte schapenwolken.

Tegen de tijd dat we weer terugkwamen op de camping was het weer tijd voor verkoeling. Echter door de toch wel dreigende luchten ben ik rond een uurtje of 16.00 uur toch maar vast begonnen met het opruimen van de voortent, zodat we deze in ieder geval droog mee konden nemen. De dreiging bleek gelukkig loos alarm, maar de boel was daardoor in ieder geval ingepakt en hoefden we ’s avonds niet meer aan de slag.

De kids en hun matties hadden het fantastische idee uit eten te gaan en alle ouders werden vanwege het bezitten van de portemonnee van harte uitgenodigd om deel te nemen aan het uit eten gaan. Op de camping uit eten met bekende vreemden. Geweldig gezellige avond gehad, waarbij de kinderen na het verorberen van hun maaltijd snel verdwenen waren om de camping wederom onveilig te maken. Later vonden we ze terug, vlot gekleed, vlot gekapt bij de mini-disco.

De volgende morgen waren we eigenlijk zo klaar voor vertrek. Noah en Levi hebben de broodjes gehaald, waarna we konden vertrekken. Na afscheid op weg naar....

De reis ging redelijk goed. Veel drukte en daardoor best vermoeiend. De auto hield zich prima en dus kwamen we einde van de middag aan in het plaatsje Wertheim, alwaar een doortrekcamping ligt. Wat een attractie!
IMG_0771
Geweldig, van origine niet al te grote camping, vooral veel seizoenplaatsen, maar daarnaast helemaal ingericht (bijna helemaal) op doortrekgasten. Hele stromen tegelijk kwamen de camping binnen. Zelf je plaatsje opzoeken waarna het grootste gedeelte van de gasten de caravan afsloot om naar de vreetschuur te lopen en daar in de rij te staan om het buikje rond te eten. Een happening op zich.

IMG_0769
Wij hebben macaroni klaargemaakt en gezellig tussen de caravans ons diner opgegeten. Daarna zijn we voor de afwas maar gaan douchen aangezien de camping voor de 300-400 caravans welgeteld 4 douches beschikbaar had (4 voor de mannen en 4 voor de vrouwen). Gelukkig was er direct een doucheplekkie en konden we schoon en fris weer terug naar de plek. Een vroege nacht, en de volgende morgen om 8.00 uur reden we weer weg voor de laatste etappe...

Koetjes en kalfjes

Over vandaag (maandag) valt niet zoveel te vertellen, behalve dat het heet was en dat we beloofd hadden vandaag een zwemdag te doen. Dus op de camping waar de lokale weersautoriteiten al dagenlang roepen dat het slechts 30 graden zal worden om vervolgens tegen het einde van de middag zo nu en dan de 40 graden aan te tikken. Vandaag was ook weer koeler weer beloofd, maar helaas. Tegen een uur zeven zakt de zon achter de bergen en je ziet iedereen wachten tot het zover is. Na verscheidene dagen hitte lijken de meeste mensen toch aardig verzadigd te raken. Ook wij merken dat de actieve vakantie in combinatie met de warmte langzaam zijn tol begint te eisen. Met name Levi is erg moe en ook Hilde heeft veel last van de warmte.

Wel vanmorgen met de overbuurman naar de Audidealer in Trento geweest. De overbuurman blijkt een eigen garage te hebben en komt op mij over als iemand met behoorlijk verstand van zaken. Hij dacht dat het misschien door de olie kon komen, dat deze helemaal op is en dat nieuwe olie + een nieuw filter al heel veel goede dingen zou kunnen doen. Om dat te kunnen beoordelen moet een monster van het olie genomen worden. De Audidealer (behoorlijk arrogant) heeft uiteindelijk geholpen, nadat ik in 2 minuten tijd 5 verschillende mensen had gesproken (of eigenlijk niet). De hoofd monteur sprak goed Duits en we hebben samen een proefrit gemaakt. Nou deed de automaat het vandaag verrassend veel beter dan de afgelopen 2 weken. De overbuurman had gisteren een slangetje los zien zitten en weer vastgezet (een slangetje van het vacuüm pompje??). De monteur vond de bak ook niet schrikbarend, wel horterig en niet zo soepel als zou kunnen, maar niks ernstigs. De overbuurman vond het ook niet ernstig genoeg om me zorgen over te maken, maar adviseert wel thuis de bak goed te laten onderzoeken. Nou maar hopen dat ze gelijk hebben.

IMG_0737
Gisteren was onze dag veel actiever en zijn we weer de bergen ingegaan. Op de verjaardag van Hilde zijn we richting Monte Bodone gegaan. Een gebergte vlak bij Trento met uitzicht op het imposante Brenta gebergte. We moesten even zoeken naar hoe we de berg omhoog konden komen. De aanbevolen route hebben we gemist, maar op een gegeven moment stond daar het bordje Monte Bodone. Een ware beproeving voor de auto en de zenuwen van de bijrijders, want de weg was alles behalve goed te noemen. Slechts 2 tot 2,5 meter breed, geen vangrails, ontelbare bochten en stijgingspercentages waar je u tegen zegt. We kwamen al geen auto tegen en dachten dat het met de lunchtijd te maken had. Maar stug doorgaan en langzaam kwam daar het middengebied in zicht. Het zijn 3 bergtoppen met daartussenin een soort van kom....... en druk.....
IMG_0698

Wij waren behoorlijk verbaasd zoveel mensen daar te zien en vroegen ons af waar ze vandaan kwamen. Allemaal ligbedjes, stoeltjes en tassen vol eten en drinken. Lekker bovenin zonnebaden bij een graadje of 25. Alleen maar Italianen, dus dat was een goed teken. Dat hebben we zo wie zo steeds dat we eigenlijk steeds tussen de Italianen zitten en weinig „last” hebben van de Hollanders. Heerlijk is dat.

Maar goed we hebben een mooi stuk gewandeld op de Monte Boldone, het was er prachtig, lekker koel en wederom fabelachtige uitzichten. Jammer dat er ook loslopende honden waren, want om een of andere reden heeft Levi een trauma voor loslopende honden ontwikkeld. Wordt hij helemaal panisch zodra hij een hond ziet op 100 meter afstand die naar hem kijkt. Zoals zo vaak zegt een plaatje meer dan worden, dus bijgaand wat plaatjes.
IMG_0715 IMG_0723 IMG_0733

IMG_0734

IMG_0702 IMG_0708 IMG_0710

Een rustig dagje

Vandaag (de zaterdag) stond in het teken van rust, regelmaat en reinheid. De rust was niet zo moeilijk te vinden (piano, piano, piano). De regelmaat vonden door op gezette tijden een bakje cappuccino te drinken. De reinheid hebben we gevonden door ons regelmatig te reinigen in het zwemwater.

Vanmorgen waren we zeer vroeg uit de veren omdat het wederom een erg warme dag zou worden. We zijn naar de markt in Pergine geweest, naar verluid één van de grotere markten van deze regio.
IMG_0691
Eerst een P-plek zoeken en omdat dat toch al zeker 5 minuten had gekost waren we toe aan een Piazza. Die vonden we vrij snel en voor we het wisten zaten we tussen de Italiaanse kwekkende en opgedirkte vrouwtjes te genieten van ons eerste bakje Cappuccino. Vervolgens hebben we de markt opgezocht en ons rondje gedaan. Heerlijke producten. Bij een groentekraam waren we ons aan het vergapen aan het uitgebreide assortiment, waarna de marktvrouw in niet mis te verstande taal aangaf dat we eerst een nummertje moesten trekken. Ik probeerde haar nog uit te leggen, dat wij kijken niet kopen deden, maar nee eerst een nummertje! We zijn weer verder gelopen en vonden zowaar een kraampje met voetbalshirts. We hebben nu twee blauwe Italiaantjes, Cassano (Levi) en Balotelli (Noah). Apetrots op hun shirts zijn we langzaam richting de auto gelopen en toen kwamen we langs een .....piazza.....
IMG_0693
En wanneer Hilde een piazza ziet, dan moet ze koffie drinken en ik volg haar trouw.Na een half uurtje toch maar de laatste paar honderd meter naar de auto gedaan en richting de camping gereden. De middag stond in het teken van zwemmen, verkoeling, opwarmen, zwemmen, verkoelen en weer opwarmen. Noah met ondergetekende naar de springtoren en Levi bommetjes en salto’s maken van de steiger.

Meet & Greet with Madonna

Soms heb je zoveel mazzel dat je op het juiste moment op de juiste plek bent. Vorige jaar hadden we nog een scoop te melden rond het Italiaanse voetbalelftal. Dit jaar is het nog veel spectaculairder. We (of eigenlijk Hilde) heeft een Meet & Greet gehad met Madonna. Nou weet ik niet of de naam bij iedereen een belletje doet rinkelen, maar ze is natuurlijk een enorme grootheid. Ze is de boeken in gegaan als iemand die voor velen de toekomst heeft veranderd. Naar haar kijken is voor velen al genoeg om zich maximaal gelukkig te voelen. Naar haar luisteren is de ultieme droom voor velen. Zo een mooie vrouw, in vele gedaantes en toch inmiddels al aardig op leeftijd. Ik kon gelukkig net op tijd een foto maken van deze Meet & Greet. Moet je je voorstellen, Hilde in gesprek met Madonna!

IMG_0665

En dat alles gebeurde toen wij onderweg waren naar een waterval. Hilde had wat tips gehad en research gedaan en dus zijn we vroeg op stap gegaan. Binnen een paar kilometer ben je uit de drukte en rijdt je over prachtige wegen, passen en bergen heen. Fabelachtige routes waarin je in niemandsland waant. Het rustieke, pure en authentieke Italië, geweldig.

IMG_0655
Onderweg even gestopt om bij een klein lokaal supermarktje wat koekjes te kopen. Allemaal oude vrouwtjes, een hoop Italiaans gekibbel, maar vooral vele gelukkige gezichten doordat ze weer een moeder met haar kleine kroost mogen ontvangen. Midden in het dorpje Guardia zagen we het bordje richting de cascade Hoffentol.
IMG_0668
Gek hè, cascade is Frans, Guardia klinkt toch echt Spaans en Hoffentol doet toch echt wat Duitse belletjes ringelen. We moesten volgens het bordje slechts 15 minuten lopen, maar ja zoals altijd klopt daar natuurlijk weer geen r..t van. Er zat gewoon factor 3 verschil tussen. Ongelooflijk zeg, kunnen ze dan echt niet op hun horloge kijken. Het kostte ons inclusief regelmatig stoppen, welgeteld 5 hele minuten.... We waren de eersten die van deze verscholen waterval mochten genieten. Steenkoud water, en heerlijk koel verscholen in de schaduw van de rotsen.
IMG_0671
kletterende water zorgde voor een heerlijke koele nevel. Allemaal de schoenen uitgedaan en de voeten in het heilige water laten bungelen. Na een minuut of 20 kwamen er nog meer mensen en een uur later werd het gewoon druk, dus toen zijn we weer omhoog gegaan.

Inmiddels was het tegen 13.00 uur en hadden we besloten ergens een hapje te gaan eten. Na even zoeken kwamen we bij een of andere oude ruïne terecht, alwaar wij toeristen met twee kids ons bij de receptie melden voor een lekkere middaglunch. Schijnbaar hadden we het vaste eetadres van veel locals te pakken, want er waren alleen maar Italianen en ze keken ons wat vervreemd aan. Waarschijnlijk dachten ze dat we verdwaald waren. Noah en Levi wilden erg graag pizza, mar dat was er niet. De menukaart was zo wie zo niet erg uitgebreid, maar wat we gegeten hebben was heeeerlijk. Levi dacht een schnitzel te eten (het was in werkelijkheid lasagna met zalm) en Noah heeft zich aan heerlijk geprepareerd varkensvlees met aardappeltjes gewaagd. Heerlijk klaargemaakt allemaal. Nog even een bakje cappuccino en we konden onze weg weer vervolgen.

Rond een uurtje of 16.30 uur kwamen weer op die bloedhete camping terug waar we ons als de sodemieter omgekleed hebben en onszelf zijn gaan badderen in het meer.

On top of the world

Zojuist kom ik uit ons privé badhuis van ca. 1 m2. Lekker gedocht na een mooie, inspannende en indrukwekkende dag. Vanmorgen hebben de jongens uitgeslapen. Juich niet te vroeg, want dat betekent slapen tot 8.00 uur in plaats van 7.30 uur, maar goed elke dag een half uurtje erbij is ook goed. Vandaag hadden we het plan om de Panarotta die ik gisteren met de fiets heb gedaan, omhoog te rijden met de auto en het laatste stuk naar de top lekker te wandelen. Etenswaren, drinkzak en 2 rugzakken mee ( 1 voor Hilde en 1 voor Levi). Onderweg in het eerste stuk van de Panarotta zegt Hilde ineens: hé, kijk daar, 2 blauwe smurfen. Dat is codetaal voor kijk daar 2 clubgenoten van de fietsclub met jullie smurfblauwe pakkie aan. En inderdaad 2 clubmaatjes op de MTB onderweg naar boven. Even gestopt en gekletst waarna zij verder gingen met de marteling en wij snel weer op het gemak omhoog. Nou fiets ik uiteraard voor mijn plezier
IMG_0605
, maar na de tocht van gisteren was het vandaag best lekker om met de auto omhoog te gaan. Op 2/3 van de berg hebben we bij het plaatsje Compet en lekker bakje cappuccino gedronken tussen de kurende oudjes, waarna we het laatste stuk omhoog zijn gereden om de auto achter te laten en al hikend verder te gaan naar de top. Prachtige vergezichten. Je voelt je als het ware „On top of the world”. Boven op het dak van de wereld lijken er alleen maar bergen te zijn. Doordat het helder was konden we enorm ver zien en zagen rondom bergen, bergen en nog eens bergen. Hoog, hoger en hoogst. Net onder de top een laagje bewolking die als een witte kraag de bergketen een extra dimensie gaf.

Rustig aan stap voor stap naar boven omdat de lucht al aardig wat dunner werd en het pad omhoog bovendien behoorlijk stijl was. Om de paar meter onszelf vergapend aan de vele prachtige uitzichten. Trots op die mannen omdat die toch met ons meegingen naar boven en het bovendien nog leuk vonden ook. Onderweg weer gepicknickt op hoogte (inclusief de verse melk die we beneden nog even getapt hadden). Vervolgens weer verder, veel drinkend, genietend en steeds dichter bij de top.
IMG_0620
We hebben het gehaald en ons gemeld bij de lokale bevolking. Vervolgens kun je nog een heel klein stukje omhoog, maar dat is een smal pad en dat vond Levi helemaal niks. Knikkende knietjes, dus ben ik met hem weer teruggegaan en hebben Noah en Hilde de top bereikt om vervolgens 360 graden rond te kunnen kijken en alleen maar de indrukwekkendheid van de wereld te mogen aanschouwen. Toen Hilde terug was ben ik met Noah nog een keer omhoog geweest. Wat voel je je dan klein, nietig en gelukkig zeg. Overigens was het los daarvan ook geen straf daarboven, gezien de temperatuur van 18 graden.

IMG_0630

De skiliften boven zijn niet heel indrukwekkend en de meesten zelfs vervallen te noemen. Ik heb geen idee hoe druk het er hier in de winter is, maar wanneer je Oostenrijk gewend bent qua skiliften etc., dan is het hier erg armoedig.
IMG_0634
Noah wou graag nog een kiekje maken van de losse stoeltjes die boven op de berg liggen te wachten tot het intreden van de volgende winter.Vervolgens zijn we weer begonnen aan de terugweg en zoals gewoonlijk gaat dat een stuk sneller. Met een half uurtje waren we weer beneden.
IMG_0641
Top, want bij elkaar toch weer een wandeltocht van ruim 2 uur gehad. De jongens hebben we beloofd volgend jaar van bergschoenen te voorzien, waar nu alleen Hilde van die luxe mocht genieten. Vlak voor het einde van de tocht hebben we nog lekker wat gedronken met een stuk gebak, relaxend op het terras en uiteraard waren ook Mitsy en snuf mee.
IMG_0643
Noah heeft daarna mijn telefoon overgenomen zodat ook ikzelf voor een keer op de foto kom, waarna het tijd was om weer in de auto in te stappen. De auto hoorde ons al van verre aankomen, gezien het geloei waarmee hij ons ontving. Het autoalarm had waarschijnlijk de hele tijd geloeid omdat door de warmte de TomTom-houder van het raam was losgekomen en was gevallen waardoor de bewegingsmelders aansloegen. We hebben er gelukkig geen last van gehad.

Vervolgens weer terug naar beneden. We waren nog geen 5 minuten onderweg toen we tot stilstand werden gemaand door een oude vrouw. Het bleek een waarschuwing vanwege een opstopping welke was ontstaan door een ongeluk. Helaas een ongeluk met een fietser. De ambulance was al ter plaatse en we werden langzaam langs de plaats van het ongeluk gedirigeerd. Het zag er vreselijk uit. Ook de kinderen hebben het gezien en we waren er allemaal stil van. Doet wel iets met je. De weg weer verder naar beneden vervolgd onder doodse stilte. Beneden aangekomen kwam het gesprek weer op gang en Noah realiseerde zich dat de man die hij gezien had dus ook een vader van een kind is. We weten natuurlijk niet hoe het gekomen is, maar het laat maar weer eens zien hoe gevaarlijk afdalen kan zijn. Klimmen is makkelijk, maar afdalen vergt opperste concentratie. Een ongeluk kan dan in een heel klein hoekje zitten, maar dat geldt uiteindelijk voor heel veel dingen.

Op de camping nog lekker het water ingedoken alwaar ik met Noah naar het Lido ben gezwommen (een stuk strand verderop) waar ze een grote springtoren hebben met een duikplank op 4 meter en een duikplank op 6 meter. Noah, stoer als hij is, is ook van de 6 meter plank gesprongen... Tot zover weer een zeer enerverende en vermoeiende dag. Indrukwekkend, mooi een heerlijk genoten met zijn viertjes. Volgend jaar wordt weer een actieve vakantie, dat is al besloten...