Vanderfeenopreis

Ontdek de wereld, plekje voor plekje...

Sightseeing

Na slechts een plaatje gisteren, vandaag weer een verslag met woorden. De foto van gisteren was gemaakt op de Patscherkofel. Een olympische berg tijdens de winterspelen van 1964 en 1976. Bepakt en bezakt zijn we met de lift naar boven gegaan en hebben daar met zijn viertjes een bergwandeling gemaakt. Levi week niet van mijn zijde en vond het best gaaf, maar ook best eng. Vervolgens een stil plekje gezocht waar we lekker gepicknickt hebben. Daar stelde Levi de legendarische vraag: zijn die mieren hier boven geboren of zijn ze van beneden komen lopen? Tja, geef daar maar eens antwoord op...

Hilde waande zich jaren jonger en was als enige uitgedost als een ware hiker. Een hikingbabe dus...
IMG_0447
Daar boven op die berg hebben we de meest prachtige vergezichten mogen en kunnen bewonderen. Uiteindelijk hebben we bijna 2 uur gewandeld en dat hebben de mannen goed volgehouden. Zelf was ik stinkend, maar dan ook stinkend jaloers op de mountainbikers aldaar. Heb spijt als.... dat ik niet mijn MTB heb meegenomen.
IMG_0450
Geweldig.... stuiterend naar beneden van ruim 2200 meter over prachtige en goed begaanbare paden. En de lokale bussen zijn er helemaal op ingericht. Achterop de bussen zit een rek, daar hang je de MTB aan en laat je je brengen naar waar je heen wilt.

Vandaag (de donderdag) zijn we naar Innsbruck geweest. Als service van de camping gaat er een grrratizz busdienst naar Innsbruck. Vanmorgen op tijd vertrokken en 10 minuutjes later sta je in het centrum van Innsbruck. Wat een geweldige stad. Rijk aan cultuur, prachtige architectuur, schoon en bovenal een hele open, kleurrijke en vriendelijke stad. Als rasechte toeristen, gewapend met rugzak en een stadskaart hebben we het oude deel van Innsbruck helmaal bekeken. Het lijkt wel of er op elke hoek van de straat een historisch gebouw staat. We hebben een paar foto’s gemaakt om een impressie te geven.IMG_0469
IMG_0470

Innsbruck, een prachtige stad, rijk en prachtig gesitueerd tussen de bergen. Welke straat je ook kijkt, je ziet altijd ergens aan het einde die prachtige bergen opdoemen. Het kleurrijke aan Innsbruck gaat heel ver. Naast gebouwen en mensen zijn ook de kerken zeer kleurrijk. Zelden zoveel kerken en kathedralen gezien in zoveel verschillende kleurstellingen. Van rose, naar geel, oranje, grijs, bruin, blauw, etc. Zoveel pracht en praal in de kerken. We zijn in de Dom St. Jakob geweest. Van buiten indrukwekkend qua grootte, maar verder wat zaai.

IMG_0483

Van binnen één groot kunstwerk. Je kijkt werkelijk je ogen uit. Met mijn beperkte kennis van het geloof, kan ik mij van de godsdienstlessen van mevrouw Brouwer nog heel goed de bijbelse verhalen herinneren. Een van die belangrijke verhalen ging over het aanbidden van beelden of pracht en praal. Dat was volgens mijn herinnering juist niet de bedoeling. Dan hebben de kerkelijk leiders van Innsbruck in de vroegere eeuwen het niet helemaal goed begrepen. Overigens dachten we dat de koster (of iets wat daar voor door moest gaan) op jonge leeftijd tijdens ons bezoek het tijdige met het eeuwige zou verruilen. Nadat deze enigszins corpulente jonge vent met de nodige moeite één der kerkdeuren had dichtgemaakt, ging hij weer achter zijn desk zitten en maakte aanstalten om te sterven. Hoestend, rare bewegingen met zijn hoofd en ogen en Hilde was al in opperste staat van paraatheid, maar gelukkig bleek het zijn tijd nog niet om af te reizen naar de eeuwigheid.

En wanneer we dan toch over het geloof hebben. In de vele winkels met allerlei geloofgadgets, kwamen we een winkel tegen die een soort schilderijen uit hout snijdt.
IMG_0467
Bijzonder, maar gezien deze grote variant in de etalage ook enigszins dubieus. Gevraagd naar de eerste associatie bij het zien van dit prachtwerk kreeg ik keurig netjes te horen van Hilde dat ze aan het bidden waren, maar volgens mij vertelde ze niet wat ze werkelijk dacht. Ik weet niet wat jullie associaties waren, maar mijn associatie heeft niks met bidden te maken...

Vanavond hebben we gebadmintond. Lang geleden, maar gelukkig niet verleerd. Daar bleek Levi een natuurtalentje te zijn. Binnen een kwartier nadat hij voor het eerst een racket in zijn handen had, kon hij al behoorlijke lange rally’s spelen. In het begin met alleen makkelijke ’ballen’, maar dat ’makkelijk’ was er snel af. Hilde en Noah zijn vervolgens even gaan afwassen, waarna Levi met een grijns van oor tot oor luid riep: „eindelijk iets waar ik ook goed in ben”. Deed mijn hart smelten. Hij is natuurlijk in heel veel dingen goed, maar ervaart dat schijnbaar niet altijd zo.