Vanderfeenopreis

Ontdek de wereld, plekje voor plekje...

On top of the world

Zojuist kom ik uit ons privé badhuis van ca. 1 m2. Lekker gedocht na een mooie, inspannende en indrukwekkende dag. Vanmorgen hebben de jongens uitgeslapen. Juich niet te vroeg, want dat betekent slapen tot 8.00 uur in plaats van 7.30 uur, maar goed elke dag een half uurtje erbij is ook goed. Vandaag hadden we het plan om de Panarotta die ik gisteren met de fiets heb gedaan, omhoog te rijden met de auto en het laatste stuk naar de top lekker te wandelen. Etenswaren, drinkzak en 2 rugzakken mee ( 1 voor Hilde en 1 voor Levi). Onderweg in het eerste stuk van de Panarotta zegt Hilde ineens: hé, kijk daar, 2 blauwe smurfen. Dat is codetaal voor kijk daar 2 clubgenoten van de fietsclub met jullie smurfblauwe pakkie aan. En inderdaad 2 clubmaatjes op de MTB onderweg naar boven. Even gestopt en gekletst waarna zij verder gingen met de marteling en wij snel weer op het gemak omhoog. Nou fiets ik uiteraard voor mijn plezier
IMG_0605
, maar na de tocht van gisteren was het vandaag best lekker om met de auto omhoog te gaan. Op 2/3 van de berg hebben we bij het plaatsje Compet en lekker bakje cappuccino gedronken tussen de kurende oudjes, waarna we het laatste stuk omhoog zijn gereden om de auto achter te laten en al hikend verder te gaan naar de top. Prachtige vergezichten. Je voelt je als het ware „On top of the world”. Boven op het dak van de wereld lijken er alleen maar bergen te zijn. Doordat het helder was konden we enorm ver zien en zagen rondom bergen, bergen en nog eens bergen. Hoog, hoger en hoogst. Net onder de top een laagje bewolking die als een witte kraag de bergketen een extra dimensie gaf.

Rustig aan stap voor stap naar boven omdat de lucht al aardig wat dunner werd en het pad omhoog bovendien behoorlijk stijl was. Om de paar meter onszelf vergapend aan de vele prachtige uitzichten. Trots op die mannen omdat die toch met ons meegingen naar boven en het bovendien nog leuk vonden ook. Onderweg weer gepicknickt op hoogte (inclusief de verse melk die we beneden nog even getapt hadden). Vervolgens weer verder, veel drinkend, genietend en steeds dichter bij de top.
IMG_0620
We hebben het gehaald en ons gemeld bij de lokale bevolking. Vervolgens kun je nog een heel klein stukje omhoog, maar dat is een smal pad en dat vond Levi helemaal niks. Knikkende knietjes, dus ben ik met hem weer teruggegaan en hebben Noah en Hilde de top bereikt om vervolgens 360 graden rond te kunnen kijken en alleen maar de indrukwekkendheid van de wereld te mogen aanschouwen. Toen Hilde terug was ben ik met Noah nog een keer omhoog geweest. Wat voel je je dan klein, nietig en gelukkig zeg. Overigens was het los daarvan ook geen straf daarboven, gezien de temperatuur van 18 graden.

IMG_0630

De skiliften boven zijn niet heel indrukwekkend en de meesten zelfs vervallen te noemen. Ik heb geen idee hoe druk het er hier in de winter is, maar wanneer je Oostenrijk gewend bent qua skiliften etc., dan is het hier erg armoedig.
IMG_0634
Noah wou graag nog een kiekje maken van de losse stoeltjes die boven op de berg liggen te wachten tot het intreden van de volgende winter.Vervolgens zijn we weer begonnen aan de terugweg en zoals gewoonlijk gaat dat een stuk sneller. Met een half uurtje waren we weer beneden.
IMG_0641
Top, want bij elkaar toch weer een wandeltocht van ruim 2 uur gehad. De jongens hebben we beloofd volgend jaar van bergschoenen te voorzien, waar nu alleen Hilde van die luxe mocht genieten. Vlak voor het einde van de tocht hebben we nog lekker wat gedronken met een stuk gebak, relaxend op het terras en uiteraard waren ook Mitsy en snuf mee.
IMG_0643
Noah heeft daarna mijn telefoon overgenomen zodat ook ikzelf voor een keer op de foto kom, waarna het tijd was om weer in de auto in te stappen. De auto hoorde ons al van verre aankomen, gezien het geloei waarmee hij ons ontving. Het autoalarm had waarschijnlijk de hele tijd geloeid omdat door de warmte de TomTom-houder van het raam was losgekomen en was gevallen waardoor de bewegingsmelders aansloegen. We hebben er gelukkig geen last van gehad.

Vervolgens weer terug naar beneden. We waren nog geen 5 minuten onderweg toen we tot stilstand werden gemaand door een oude vrouw. Het bleek een waarschuwing vanwege een opstopping welke was ontstaan door een ongeluk. Helaas een ongeluk met een fietser. De ambulance was al ter plaatse en we werden langzaam langs de plaats van het ongeluk gedirigeerd. Het zag er vreselijk uit. Ook de kinderen hebben het gezien en we waren er allemaal stil van. Doet wel iets met je. De weg weer verder naar beneden vervolgd onder doodse stilte. Beneden aangekomen kwam het gesprek weer op gang en Noah realiseerde zich dat de man die hij gezien had dus ook een vader van een kind is. We weten natuurlijk niet hoe het gekomen is, maar het laat maar weer eens zien hoe gevaarlijk afdalen kan zijn. Klimmen is makkelijk, maar afdalen vergt opperste concentratie. Een ongeluk kan dan in een heel klein hoekje zitten, maar dat geldt uiteindelijk voor heel veel dingen.

Op de camping nog lekker het water ingedoken alwaar ik met Noah naar het Lido ben gezwommen (een stuk strand verderop) waar ze een grote springtoren hebben met een duikplank op 4 meter en een duikplank op 6 meter. Noah, stoer als hij is, is ook van de 6 meter plank gesprongen... Tot zover weer een zeer enerverende en vermoeiende dag. Indrukwekkend, mooi een heerlijk genoten met zijn viertjes. Volgend jaar wordt weer een actieve vakantie, dat is al besloten...