Vanderfeenopreis

Ontdek de wereld, plekje voor plekje...

Verhuizen

Gisteren met een beetje weemoed de boel ingepakt, want we hadden het toch wel erg naar ons zin. De laatste dag had Noah een groepje vriendjes en vriendinnetjes en hebben we hem niet meer gezien. Samen ’s avonds zwemmen, nog ff chillen, dan samen douchen en voor je het weet is het op je oudejaarsavond heel ruim voorbij je normale bedtijd. Maar goed, hij had een hoop plezier. Ook Levi had een vriendje gescoord, Rens. Schijnbaar was het voor de mannen nodig te wachten tot op het laatst om er op uit te gaan. Gisteren hadden we de Nederlandse amateur meteorologisch adviseur (Rob) standby, want er werd het nodige noodweer verwacht. Broeierig warm, veel wind maar de heftige buien gingen gelukkig aan ons voorbij. Het schijnt vandaag wel een stuk slechter te zijn geweest, maar daar hebben we nu niet zoveel mee. Vanmorgen rustig ontbeten, betaald bij de receptie alwaar een cadeautje voor Noah klaar lag vanwege zijn verjaardag. Erg attent! Vervolgens de lange reis naar Italië. Nou ja lang, binnen drie kwartier waren we al over de grens en voor twaalven arriveerden we op Lago di Levico. Vrij vertaald betekent dat Levi’s meer... Een hele ruime plek en de mover doet zijn werk goed zodat het neerzetten van de caravan echt een eitje is. De overburen gingen er even goed voor zitten. IMG_0570Ze hoopten een jong gezin gezin vol stress, na een lange reis te zien die aan het stuntelen zou zijn met het opzetten van de voortent.Helaas, inmiddels zijn we aardig bedreven en binnen drie kwartier stond alles weer strak. Campingtijger als ik ben heb ik gelijk even contact gemaakt met de hoogblonde overbuurvrouw (vroeger deed Hilde dat soort dingen). Ze blijkt hier al 35 jaar te komen en lijkt niet van plan de komende 35 jaar een andere bestemming te gaan kiezen. Plat Amsterdams met een aannemersbusje en een caravan van een metertje of 6. Helemaal mijn type. Haar man hield ook van fietsen en ging vandaag een legendarische klim doen, welke loodzwaar was. Ik, zo naïef als ik kan zijn dacht nog dat we het hier hadden over een afgetrainde Amsterdamse bouwvakker die in de kracht van zijn leven stond en vandaag de berg der bergen zou beklimmen. Maar toen ik hem zag was mij duidelijk dat zijn grootste uitdaging waarschijnlijk bestaat uit het over zijn eigen berg heen zien te fietsen. Klassiek bierbuiktype met sportieve aspiratie dus. Wat overigens wel heeeeel decadent is, is dat we een eigen douche, toilet en afwashuisje hebben. Supernetjes en Levi die de afgelopen dagen enige moeite had met het dumpen van de afvalstoffen van zijn lichaam, heeft het toilet al ontmaagd voordat wij überhaupt in de gaten hadden waar de deur zat.Vervolgens een rondje gedaan over de camping en duidelijk is te zien dat het twee aan elkaar geplakte campings zijn. Een ouder deel en een nieuwer deel. Het meer is redelijk overzichtelijk en heerlijk schoon water. De vissen zitten al op Noah te wachten, maar we moeten eerst bij de burgemeester een visvergunning aanvragen geloof ik....Vandaag natuurlijk een speciale dag, want Noah heeft de respectabele leeftijd van 12 jaar bereikt. Om dat te vieren gaan we vanavond het dorp Levico in om lekker pizza te eten (de keus van Noah). En ja als je ergens pizza kan eten is het natuurlijk in Italië. Overigens een gezellig dorpje helemaal gebaseerd op de gezonde thermaalwateren uit het Levico meer. Allemaal gezondheidsdingen rondom het meer en..... waanzinnig veel fietsers. In het walhalla van het fietsen scoor ik toch aardig met mijn racefiets. Al verschillende complimenten gehad. Maar ja wat wil je, een Italiaanse fiets, met Italiaanse onderdelen en Italiaanse wielen.De bergen zijn hier een tikkeltje hoger als in het deel van Tirol waar we vandaan komen. De hoogste berg in de omgeving is ruim 3800 meter. Volop nieuwe dingen om te ontdekken dus. Maar ja.... het bovenstaande verhaaltje was het verhaaltje wat ik geschreven heb zo rond de klok van 18.00 uur. Toen hadden we net allemaal gedoucht en onze mooie kleren aangetrokken, klaar om uit eten gaan. IMG_0579Maar de weergoden gaven ons een aantal luchten te zien, waardoor we het niet aandurfden weg te gaan en de caravan en tent achter te laten. Bijgaand een impressie van 50 tinten grijs aan het Levico meer. Ondanks dat de stormband al lang en breed gemonteerd was, elke paal nog met een extra scheerlijn vaststond, hebben Hilde en ik toch aan de palen moeten hangen. Vervolgens sloeg de elektriciteit eruit en toen was het feest compleet. Zo een beetje alles wat we al netjes in de voortent een plaatsje hadden gegeven kreeg door de fikse windstoten een ander plaatsje. Allebei met een deja-vu en daarom knikkende knieën, maar gelukkig was het na een half uurtje weer een stuk beter.
IMG_0580
Al stonden we toe wel ineens aan een klein riviertje... Uiteindelijk zijn Hilde en Noah maar pizza gaan halen op de camping, terwijl paps het beheer over de 3 tentstokken had gekregen. Gelukkig waren ze snel met ons voer weer terug, want we hadden allemaal erg honger. En die pizza’s hebben ons heerlijk gesmaakt. Ik had er nog een heerlijk koud biertje bij..... maar niet heus. Door de hoogteverschillen bleek de druk voor het biertje te groot. Hij kon de druk niet aan en is overspannen geraakt. Gevolg een geknapt biertje in de koelkast. Een heerlijk koel geknapt Edelweiss biertje. Nadat we de boel een beetje schoon hadden was het alweer tijd voor een toetje alwaar Hilde de suikerpot dacht te moeten bijvullen. Maar in plaats van de suikerpot vullen wist ze hem op de caravanvloer te ledigen. De kids gierend van plezier:” We zijn een klunzenfamilie” Maar wel een gezellige klunzenfamilie...