Vanderfeenopreis

Ontdek de wereld, plekje voor plekje...

De heenreis

Zo, we zijn er weer. Vanmorgen ca. 6.30 uur vertrokken vanuit huis. Goedgemutst op weg en kijken wat de reis ons zou brengen. Met alle verhalen, wisselende weersvoorspellingen en familie die ons op het hart heeft gedrukt vooral rustig aan te doen, dachten wij, rasechte avonturiers, we zien wel wat het wordt onderweg. Op advies van de ANWB en van Nicole, waxinelichtjes, extra dekentjes en veel ruitenvloeistof mee, maar gelukkig hebben we dat alles niet nodig gehad. Tot aan München ging het super makkelijk, daarna (toen Hilde ging rijden) was het een uur lang optrekken en afremmen en begon het langzaam te sneeuwen. Na de eerste tunnels in Oostenrijk bleef de sneeuw ook liggen en waren we gearriveerd in een waar winters tafereel.

Frau Lerch gaf ons weer de groeten van God en ze had voor ons wederom een luxe suite gereserveerd, dezelfde als afgelopen jaar. Even de spulletjes inpakken, of eigenlijk eerst uitpakken en dan weer inpakken, terwijl de sneeuw was gestopt met zachtjes te vallen. Levi en Noah waren erg moe van de reis en met name Levi had even de behoefte op bed te gaan liggen. Tegen vijven de moed bij elkaar geraapt en even wat dingetjes regelen, zoals de lessen van de kinderen vast betalen, de etensbonnetjes regelenen...... we hadden gehoopt nog een vrije locker te vinden voor onze ski’s. Dat scheelt ’s morgens een hoop gesjouw. Zonder al teveel hoop, liepen wij trede voor trede omhoog richting de gondel, tot wij plots het glimmende metaal van een sleutel in een lockerkastje zagen glinsteren. Voor de niet kenners onder ons, dat betekent dat de locker vrij is, en je er slechts een euro in hoeft te kiepen om voor 1 dag te zeggen dat jij de rechtmatige eigenaar bent van die locker. Toeval of niet, het is hetzelfde kastje als vorig jaar!

Ondanks verwoede pogingen mijnerzijds om in het kader van de financiële crisis de meegebrachte aardappelen (jawel, echte Hollanders!) te prepareren als avondvoedsel, moest ik het afleggen tegen 3 enthousiaste voorvechters van een verse pizza en een democratie werkt dan helaas tegen me.

In de pizzatent zaten ze ons aan te kijken, want welke vakantieganger in het mondaine Alpendorf waagt het om 17.30 uur avondeten te bestellen, nou wij dus. Daardoor lekker vroeg weer klaar om gauw naar huis te rijden. Dat gauw viel ff tegen. Het zacht sneeuwen was al eerder overgegaan in hard sneeuwen en inmiddels zelfs in een inmiddels flinke laag verse sneeuw. Links en rechts van ons waren er inmiddels auto’s die de sneeuwkettingen om de wielen aan het leggen waren, maar zo erg was het gelukkig niet. Thuis aangekomen gauw de jongens onder de douche (gondeltje spelen, deurtje open, deurtje dicht), waarna ze vervolgens inmiddels van een welverdiende rust aan het genieten zijn.

Vanwege de enorme sneeuwval (naar het schijnt gaat dat vannacht en morgen overdag zo door) hebben wij ons even verdiept in de tijden van de skibussen. Mocht het nodig zijn, dan nemen we morgen de bus naar onze hofpiste. Voor de dyslectici onder ons, er staat hofpiste en geen off-piste, dus slaap gerust, dat gaan wij ook doen.