Vanderfeenopreis

Ontdek de wereld, plekje voor plekje...

Het licht uit

Zo juist ging het licht uit! Er was niet genoeg energie meer voorhanden om het licht te laten branden. Zowel Noah als Levi kakten na een enerverende dag ineen en smeekten ons zojuist of ze naar bed mochten. Ja, wat voor soort ouders zijn wij toch hè, dat we onze kinderen zooooo lang oplaten (het tijdstip van deze gebeurtenis is overigens 19.30 uur).

Nou zo lastig als gisteren was, zo super was het vandaag. Strakke pistes, strak blauwe lucht, temperatuur net onder nul. Zelfs de locals trokken er massaal op uit, want dit was een van die weinige echt bijzondere skidagen. En dat was het zeker, om meerdere redenen. Het blijft altijd spannend als je je kinderen naar een skiklasje brengt. Je hoopt dat ze het naar hun zin hebben, maar vooral ook dat ze het skiën snel onder de knie hebben. ’s Morgens zie je nog menig ouder veel moeite hebben met het afscheid nemen van hun kind (raar hé dat de kinderen dan ook moeite hebben met afscheid nemen?). Maar ondanks wat opstartproblemen was Levi zelfs aan het dansen bij de warm-up met Haase Herbert. Haase Herbert is de grote (paas)haas en de mascotte van de skiclub. Levi zei vanavond bij het avondeten: „ er zat een gewoon mens in die haas”, alsof hij dat nog niet eerder wist....

Noah heeft eigenlijk altijd zin en (met skiën) nooit last van opstartproblemen. Pa en ma zijn gelijk afgedaald naar de Gipfelbahn om zodoende gelijk de oversteek te kunnen maken naar het zonnedal. En zon was er. Na het schieten van een action-filmpje van Hilde hebben we heerlijk genoten van een Latte Machiato met Apfelstrudel in vanillesaus, uiteraard in het zonnetje!.



En volgens traditie raken we bij de GrossunterbergAlm altijd in gesprek met echte oude mensen, zo ook dit keer. En die mensen die kenden mij, zeiden ze. Bleken we ze vorig jaar op exact dezelfde plek al uitgebreid gesproken te hebben. Het zijn geëmigreerde Nederlanders met een appartementencomplex in Wagrain.

Vervolgens de oversteek gemaakt naar Wagrain en ook daar lagen de pistes er hemels bij. Aangezien we gisteren erg vroeg geluncht hadden, dachten we vandaag er verstandig aan te doen wat later te lunchen en met mooi weer doe je dat natuurlijk bij de Sternhof in het zonnetje. Maar ja die gedachte heeft iedereen, dus uiteindelijk hebben we binnen gegeten en waren we pas 14.15 uur klaar met eten (het eten kwam wat laat), en om 15.00 uur worden we bovenin Alpendorf verwacht om de jongens op te halen. Gelukkig lag ook de afdaling er supermooi bij, dus we waren in een scheet en een zucht bij de gondel die ons in een keer bij de rendez vous zou brengen. Onderweg kwamen we nog een skiklasje tegen. Oplettend als ik ben skie ik mijn eigen zoon voorbij zonder enig teken van herkenning mijnerzijns. Boven aangekomen treffen we Levi, die stuiterend van energie en trots vertelt dat hij met ons naar boven wil. Nog even wachten op Noah en met zijn viertjes naar boven en afdalen. Het eerste stuk nog met een tuigje, omdat dit toch vrij stijl is en vervolgens zonder tuigje. Hilde, Noah en ondergetekende waren stomverbaasd te zien wat Levi in een dag geleerd had, en hoe enthousiast hij ons liet zien. Ook de pannenkoeklift (sleeplift) kon hij zelf omhoog. Gisteren viel hij er nog uit en was er niet genoeg traanvocht om dat duidelijk te maken, vandaag wou hij op geen enkele wijze nog enige betrokkenheid van pa en ma. Afijn we hebben een filmpje geschoten van Levi. Noah en ondergetekende hebben samen op ons gemak de afdaling nog helemaal naar beneden gemaakt terwijl mama en Levi nog een keer met de pannenkoeklift omhoog zijn gegaan om vervolgens met de gondel naar het dorp af te reizen.


Toch wel supergaaf, zo met je eigen kids de berg afsuizen. Noah volgt makkelijk en elk heuveltje wat ik gebruik om te springen kan zich gelijk in een bezoek van Noah vereren. Onderweg ook van Noah nog ff een filmpje geschoten.


Dus al met al een superdag, maar die was nog niet over, want pa ging naar de sauna en wie ging er mee...? Jawel Noah! Pa en zoonlief samen naar de sauna ff chillen en Noah hield het nog vol ook.

Morgen komt er als het goed is nog zo een dag als vandaag voorbij. We kijken er met plezier naar uit, maar nu luisteren we naar het stille geronk van twee kleine tevreden, maar o zo vermoeide kereltjes. Wat een toppers!