Vanderfeenopreis

Ontdek de wereld, plekje voor plekje...

It's a beautiful day

Wauw, vandaag weer een superskidag gehad. Wederom prachtig weer, weliswaar iets warmer als gisteren, maar gelukkig maar net boven nul. Dus nauwelijks last van smeltend sneeuw. We waren vanmorgen al erg vroeg in de veren en voor negenen al boven op de piste. Samen met de mannen zijn we naar boven gegaan en hebben we een prachtige afdaling gedaan. Uiteraard naar de pannenkoeklift die we vervolgens nog een paar keer gedaan hebben. Vervolgens klaarmaken voor de lessen, wat inhoudt dat ze gaan plassen, meten en eten. Een strak dagelijks ritueel (jaja zo zijn wij). We waren erg benieuwd hoe het de mannen na een enerverende dag gisteren zou vergaan.

Zelf zijn we gelijk naar beneden afgedaald om vervolgens via de Gipfelbahn in een keer de oversteek te kunnen maken naar de andere kant van de berg. Deze afdaling hebben we gemaakt en die was super. Zo mooi, dat we nog een keer terug zijn gegaan en nota bene via het funpark weer naar beneden. U leest het goed, naast ondergetekende heeft ook Hilde het funpark doorkruist en zelfs een stukje geskied. We hadden in ons hoofd zo rond half twaalf in het zonnedal te zijn, daar op ons gemak te gaan lunchen, om vervolgens weer verder te gaan. Nou dat is uitstekend gelukt. Vooral dat op ons gemak lunchen. Op het beste plekkie van de skihut, in het zonnetje hebben we 1,5 uur in het zonnetje genoten van een heerlijke maaltijd. Groot nadeel van zo een intermezzo is, dat je ook weer van start moet en zo geschiedde. We hebben de tocht vervolgd richting Wagrain en hebben de Grafenberg helemaal naar beneden afgedaald. Verbazingwekkend goed was deze afdaling die nou niet bekend staat als een fijne afdaling. Vooral door het ochtendzonnetje ontstaan daar vaak snel hopen en smeltend sneeuw, maar vandaag niets van dat alles.

Vervolgens weer terug richting Alpendorf om de mannen langzaam weer op te zoeken. Onderweg in de lift heb ik van Hilde geleerd dat bomen ook kunnen piezen (??). Boven aangekomen hebben we zojuist de afdaling ingezet en wie zien we daar boven aan de berg.....jawel het is Levi met zijn groepje. Geen tuigje, gewoon op eigen kracht (en enthousiasme) de berg af, en dat zag er verbazingwekkend makkelijk uit. Met één stuk had hij het erg moeilijk en dat is wanneer hij schuin moet oversteken, waarbij hij heel veel druk op zijn linker ski moet houden. Dat is een heel lastig stuk voor veel mensen, maar vooral voor Levi. Maar hij was goed gemutst, had veel plezier en naar we begrepen van de juf is hij de gangmaker van het groepje.

DSC02056
Noah haalde we halverwege in en die had vandaag een jumpdag gehad. Ze hadden geleerd op allerlei manieren, (hoopjes sneeuw, schansen en bospaadjes) te springen. Dat zou hij me tijdens de afdaling nog wel even demonstreren. Maar na de les eerst met zijn vieren weer omhoog. Levi wil niet dat iemand hem ook maar helpt bij de pannenkoeklift, en gezien het feit dat hij steeds boven komt is dat ook niet meer nodig. Op de afdaling naar beneden heeft Noah mij zijn tricks laten zien bij het jumpen. Alles wat los en vast zit is een potentiële schans voor Noah. Elke skiër ontwijkt de grote hopen op de piste, behalve Noah, die zoekt ze juist op en dan.... hopla. Alhoewel hij af en toe denkt dat hij meters in de lucht hangt, moet ik zeggen dat hij vaak toch behoorlijk van de grond af komt. Hij was bekaf toen we beneden waren en zou dan het liefst naast de gondellift gaan zitten om te zien hoe alles werkt. Hij is er werkelijk waar helemaal vol van en weet er dankzij Youtube inmiddels ook al weer veel vanaf. Als we Noah aan het einde van de dag kwijt zijn, dan zit hij buiten naast de gondel op zijn gemak alle details tot zich te nemen.